Tözleri göğü ezberleyen bir anne...

 Senelerdir çıplak bir beton yatıyor ayaklarının nasırında, umut ıslak...

Üstünde papatya süslemeli hasret yelesi ile dolanıyor sokaklarda tüm insanlardan uzak...

İsli pabuçlarıyla, kuru yalnızlıkta...

Bakışları alımlı mavide asılıdır hep...

 İçine hançer gibi saplanan hüznü yara bere içinde görünür, aynalı gözlere...

Dizleri masal avlusunda çürüdü...

Yavrusu ninnisinden uzak büyüdü mü, öldü mü…

 Bilen yok, haber yok...

Yükü fistanında değil göğsünde birikti...

Belki de tanıdınız siz onu veyahut tanımadınız...

 Yetmişe dayanmış yaşı ile bakıştınız belki bir gün ulu orta bir meydanda ya da hiç bakışmadınız...

Bakışları alımlı mavidedir hep...

Alnından dökülen akıtması şehirlere saçılı birer inci tanesidir...

 Elinde arzusu duruyor, beyaz bir bayrak gibi harelenerek...

 Gözleri göğü ezberleyen bir anne...

 Akıyor İstanbul, tüm çarpıklığı ile ayaklarının altından bir kuş misali...

 Dudaklarında sevgi kanatlı turnalar kanat çırpıyor...

 Kuru otları yakılmalı mevsimlerin...

 Kaldırılmalı hülyalı denizleri de dünyanın, onlar ki artık tescilli koca yalanlardır... Arkadaşlar...

 Oldum olası bilir, duyar, görürüm...

Cumartesi hep annedir...

Cumartesi umudun tescilli adıdır...

Umutla yeşeren, hiç kurumayacak DAL’lara selamla…

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.