Akşam yorgunluğunu örtüyordu karanlık perde ile günün üstüne... kimi insanlar, günün ağırlığını göz bebeklerine sığdırıp sessiz sedasız evlerine varma düşüncesi ile ağır adımlarken yolları, kimi de minibüslerle evin yolunu tutuyordu.

Bir minibüste idik bizde...

Minibüsler genellikle olay mecrasıdır, yazıların...

Bu yazıda da aynı kısmeti ile bir olayın markasını taşıyor.

Bir adam uyuyordu, en arka koltukta...

Yüzünün esmerliğinde zar zor anlaşılan is, sırıtıyordu.

Sanayide çalışan bir işçi idi, ya da marangoz, veyahut farklı bir işle meşguldü.

Ama işçi idi. Yorgun yüzünden, nasırlı ellerinden, uykusundan tanıdım onu.

O uyuyordu, şoför ise, bir arabaya yol verdi diye ben diğer şoförlere benzemem diye gururlanıyordu.

Solumda oturan genç sıcak gülümsemesinden anlaşıldığı kadarıyla sevgilisiyle mesajlaşıyordu. bir kahin değilim yada falcı bu sadece bir öngörü...

İki çocuğu ve somurtkan eşiyle teyzem çocukları ses çıkarmamaları tembihlerde bulunuyordu.

Mersin'de toplu taşıma araçları ile yolculuk, böbreğinde taş taşıyan hastalar için bir tedavi yöntemi olarak doktorların reçetelerine yansıması abesle iştigal değildir...

Bitmeyen şantiye devrimi, şoförlerin vurdumduymazlığı ve dayanamayıp kendimi söylemek zorunda hissettiğim Suriyelilerin bitmek bilmez yüksek sesli muhabbetleri...

İşte bir minibüs hikayesi... sinir ile yüklü, kimi sefer içine sindirdiğin okkalı küfür ile...

Bundan ötesine ne kadar taşınabilir ki, bir minibüs hikayesi...

Altı üstü bir minibüs işte...

Yazı dahi yorulmuş ve minübüs, yolcuları bir bir inecekleri yerlere taşıya dururken, "o saatlerde insanlar ölüyordu" demek neyi değiştirebilir.  bunu söylemek gerekir mi, gerekmez mi bunu da bilmiyorum... Alakalı alakasız, bir yerlerde, nefes aralarında, yemek aralarında, çaylı muhabbetlerde, minibüslerde, gazetelerde, yazılarda...

ve bu yazıda da, insanlar ölüyor demek gerekir mi?..

Bu minibüs hikayesinin yaşandığı vakitlerde insanlar ölüyordu...

Bu minibüs hikayesinin yazıldığı vakitlerde de insanlar ölüyordu...

Bu ölümlere dur denilmediği sürece her an insanlar ölecek...

Her an insanların öldüğünü söylemek zorunda kalacaz.

Bizi sadece minibüs hikayelerini anlatmaya bırakın, insanların öldüğünü söyleme mecburiyetinde değil... barışla kalın...

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.